نمایش عملکرد به قیمت آسیبپذیر کردن تجارت کشور!
مریم مهرزاد – در شرایطی که تجارت خارجی ایران زیر فشار محدودیتهای گسترده قرار دارد، انتظار میرود مسئولان بیش از هر زمان دیگری به الزامات امنیت اقتصادی و محرمانگی اطلاعات توجه کنند. اما پرسش جدی اینجاست که چرا برخی مدیران، برای ارائه گزارش عملکرد یا نمایش موفقیتهای دستگاه خود، جزئیاتی را در فضای عمومی مطرح میکنند که میتواند به شناسایی نقاط حساس زنجیره تأمین و تجارت کشور منجر شود؟
بیتردید مردم حق دارند از عملکرد نهادهای مسئول، وضعیت تأمین کالا و اقدامات انجامشده مطلع باشند؛ اما اطلاعرسانی با افشای اطلاعات عملیاتی تفاوت دارد. اعلام عمومی تمرکز جابهجایی کالا، ظرفیتهای لجستیکی، نقاط اتکای تجاری یا تغییرات حساس در الگوی واردات، آن هم در شرایط فشار خارجی، نه نشانه شفافیت بلکه میتواند مصداق بیاحتیاطی مدیریتی باشد.
مسئولی که برای ثبت یک دستاورد رسانهای، اطلاعاتی قابل رصد درباره گلوگاههای اقتصادی کشور ارائه میکند، باید پاسخ دهد که آیا تبعات این اظهارات را سنجیده است؟ آیا دستگاههای مرتبط با امنیت اقتصادی و تجاری، این نوع اطلاعرسانیها را تأیید کردهاند؟ یا قرار است منافع کوتاهمدت تبلیغاتی، بر ضرورت حفظ تابآوری اقتصاد کشور غلبه کند؟
واقعیت این است که در فضای پیچیده تجارت بینالمللی، اطلاعات پراکنده نیز میتواند در کنار هم قرار بگیرد و تصویری از نقاط فشارپذیر اقتصاد یک کشور بسازد. بنابراین، مسئولان نباید هر اقدام اجرایی را به یک تریبون تبلیغاتی تبدیل کنند. گزارش عملکرد لازم است، اما نه با دادن سرنخهایی که هزینه آن را فعالان اقتصادی، تولیدکنندگان و در نهایت مردم بپردازند.
امروز کشور بیش از مدیرانی که صرفاً آمار اعلام کنند، به مدیرانی نیاز دارد که فرق میان اطلاعرسانی مسئولانه و افشای غیرضروری اطلاعات حساس را بدانند. در حوزه تجارت، هر سخن گفتنی الزاماً گفتنی نیست؛ بهویژه زمانی که یک جمله نسنجیده میتواند به تشدید فشار بر اقتصاد کشور منجر شود.
